بایگانی برچسب برای: بهترین متخصص گوش و حلق و بینی

کلوئید یا گوشت اضافه بعد از عمل بینی، یکی از عوارض نادر محسوب می شود که اغلب به دلایل مختلفی ایجاد می شود. در جراحی زیبایی بینی احتمال ایجاد گوشت اضافه یا کلوئید تنها در مواردی وجود دارد که برش از کنار پره های بینی برای کاهش پهنا انجام شود. احتمال بروز کلوئید حتی در چنین مواردی با وجود جراح باتجربه و استفاده از پمادهای مخصوص پس از عمل به حداقل می رسد. ما در این مقاله قصد داریم به بررسی علل، علائم و درمان گوشت اضافه بعد از جراحی بینی بپردازیم، بنابراین تا انتها همراه ما باشید.

گوشت اضافه بعد از جراحی بینی

گوشت اضافه بینی که با نام اسکار کلوئیدی بینی شناخته می شود، اغلب در اثر تکثیر بی رویه کلاژن در سطح پوست ایجاد می شوند. به طور کلی، بدن انسان پس از هر آسیب پوستی شروع تکثیر سلولی و ترشح کلاژن می کند تا محل آسیب دیده را بهبود ببخشد. چنانچه میزان کلاژن تولید شده و تکثیر سلولی در این ناحیه افزایش یابد، گوشت اضافه یا کلوئید ایجاد می شود.

علائم گوشت اضافی بعد از عمل بینی

گوشت اضافه زیر پوست بینی بعد از عمل، اغلب ظاهر برجسته و ناهموار دارند و ممکن است از نظر اندازه بزرگتر از برش اصلی باشند. گاهی علاوه بر کناره های بینی، گوشت اضافه داخل بینی بعد از عمل نیز ایجاد می شود. توجه داشته باشید که کلوئید داخل بینی بعد از عمل با توده های مخاطی بینی موسوم با پولیپ تفاوت داشته و یکسان نیستند. گوشت اضافه در اثر تکثیر سلول های پوستی ایجاد می شوند، در حالی که پولیپ بینی در اثر ترشح بیش از حد و تورم مخاط بینی شکل می گیرند.

علت گوشت اضافه بعد از عمل بینی

دلیل پیدایش گوشت اضافه هنوز دقیقاً مشخص نیست، اما این مشکل معمولا در افراد با رنگ پوست تیره شایع تر است. در افرادی که مستعد کلوئید هستند، ممكن است گوشت اضافه پس از هر نوع آسيب پوستي از جمله بريدگي، سوختگي، جوش صورت، گزش حشرات، خالكوبي، سوراخ كردن جهت جواهرات و هر نوع جراحي كوچك ايجاد گردد.

توجه داشته باشید تا زمانی که برش جراحی در کنار پره های بینی ایجاد نشود، احتمال بروز کلوئید بعد از عمل وجود ندارد. با این حال مهمترین عوامل موثر بر ایجاد گوشت اضافه کنار بینی بعد از عمل عبارتند از:

نژاد و قومیت افراد: ایجاد کلوئید بعد از عمل بینی در اغلب افراد با نژاد آفریقایی و آسیای شرقی بیشتر است.

رنگ و نوع پوست: تشکیل اسکار کلوئیدی در افراد با پوست تیره و ضخیم بیشتر از سایر افراد است.

عدم مهارت و تجربه جراح: نداشتن تجربه و مهارت کافی جراح در ایجاد برش و بخیه می تواند احتمال ایجاد گوشت اضافه بعد از عمل بینی را افزایش دهد.

عدم مراقبت بعد از عمل: توجه نکردن به دستورالعمل های جراح پس از جراحی، به ویژه استفاده از پماد و کرم ها می تواند باعث بروز کلوئید بینی بعد از جراحی شود.

سابقه کلوئید: برخی از افراد به واسطه شرایط ژنتیکی یا سیستم بدن بیتشر از سایر افراد دچار گوشت اضافی می شوند. به همین علت اگر مستعد گوشت اضافه هستید، قبل از عمل بینی با پزشک مشورت نمایید.

درمان گوشت اضافه بعد از عمل بینی

ایجاد کلوئید روی بینی بعد از رینوپلاستی وجود ندارد، اما احتمال بروز گوشت اضافه جای بخیه بینی، به ویژه در طرفین پره های بینی به مراتب بیشتر است. توجه داشته باشید که اغلب ناهمواری های روی بخیه ناشی از تورم است، لذا با کاهش ورم این ناهمواری های پوستی برطرف می شود.

با این حال، برای درمان گوشت اضافه بعد از عمل بینی روش های زیر توصیه می شود:

استفاده از پماد برای گوشت اضافه بینی

بعد از جراحی، ممکن است در برخی از افراد، زخم هایی در محل بخیه یا داخل بینی ایجاد شود. برای جلوگیری از این مشکل می توانید از پمادهای ترمیم کننده با تجویز پزشک متخصص استفاده کنید. نحوه ماساژ دادن محل با پماد برای رسیدن به نتیجه بهتر بسیار مهم است و باید حداقل 2 یا 3 دقیقه انجام شود. توجه داشته باشید که استفاده طولانی مدت از برخی پمادها مانند ویتامین E و آنتی بیوتیک های سه گانه ممکن است باعث ایجاد حساسیت های پوستی شود. بنابراین برای نتیجه بهتر باید به توصیه های پزشک گوش دهید.

تزریق استروئید (کورتون)

یکی دیگر از روش های موثر در درمان گوشت اضافه بعد از جراحی بینی، تزریق کورتون یا استروئید توسط متخصص است. این کار باید در فواصل منظم بعد از جراحی بینی انجام شود. تزریق استروئید می تواند میزان خارش و جای زخم را کاهش دهد و به مرور زمان گوشت و پوست اضافی را از بین ببرد.

درمان گوشت اضافه بینی با لیزر

لیزر، یکی از بهترین راه ها برای کاهش حجم یا قرمزی جای زخم و گوشت اضافه بعد از جراحی بینی به شمار می رود. معمولا برای درمان جای زخم یا کلوئید بین ۲ تا ۳ جلسه لیزر کافی است، اما گاهی اوقات بسته به شرایط بیمار ممکن است تعداد جلسات افزایش یا کاهش یابد.

جراحی برای درمان گوشت اضافه بینی

اگر هیچ یک از این روش ها در از بین بردن جای زخم یا گوشت اضافه بینی بیمار موثر نبود، جراحی ثانویه بینی (ترمیمی) انجام می شود. برای این کار، پزشک پس از معاینه کامل بیمار و تشخیص جراحی، زمان مناسب را برای این عمل تعیین می کند و بیمار تحت عمل جراحی بینی مجدد قرار می گیرد.

پیشگیری از گوشت اضافه بینی بعد ازعمل

برخی از روش های ساده می تواند از ایجاد گوشت اضافه بعد از عمل بینی جلوگیری کند که مهمترین آن ها عبارتند از:

اجتناب از نور خورشید: از قرار گرفتن در معرض نور آفتاب قبل و بعد از عمل اجتناب کنید، زیرا نور خورشید می تواند سبب آسیب پوستی و تغییر رنگ اسکار و زخم ها می شود.

درمان عفونت: توجه داشته باشید که اگر عفونت روی زخم باقی بماند، احتمال طولانی شدن اسکار بیشتر است و ممکن است آن را به کلوئید تبدیل کند. به محض اینکه متوجه عفونت شدید شدید، بلافاصله آن را درمان کنید.

ماساژ: ماساژ نواحی آسیب دیده می تواند جریان خون را افزایش داده و باعث بهبود سریع تر زخم ها شود. با این حال، قبل از انجام هر گونه ماساژ با پزشک خود مشورت کنید، در غیر این صورت ماساژ اشتباه ممکن است وضعیت را بدتر کند.

تاثیر روش جراحی : معمولاً در جراحی بینی بسته، کمتر با اسکار یا کلوئید مواجه می شود، زیرا در حین جراحی هیچ برش خارجی روی بینی ایجاد نمی شود. از این رو در افرادی که مستعد کلوئید در محل برش ها یا زخم های بدن خود هستند، معمولاً جراحی بسته توصیه می شود.

رعایت مراقبت های بعد از عمل: جای زخم یا گوشت اضافه در محل بخیه می تواند به عواملی مانند نوع بینی و رنگ پوست مربوط باشد. اما رعایت کامل نکات و مراقبت های بعد از عمل می تواند یکی از مهم ترین موارد در پیشگیری از چنین عوارضی باشد.

انتخاب جراح خوب: هر چه مهارت، تخصص و تجربه جراح بالاتر باشد، احتمال بروز گوشت اضافع بعد از عمل بینی کمتر است. جراح باید در برش و بخیه زدن پره های بینی دقت زیادی داشته باشد، زیرا این بخش از بینی به دلیل بافت چربی و ماهیچه بیشتر، مستعد کلوئید هستند.

پی آر پی و پی آر اف چه شباهت ها و تفاوت هایی با هم دارند؟

کاربرد روشهایی مانند پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) و پی آر اف (فیبرین غنی از پلاکت) در جوانسازی پوست یک استراتژی درمانی نوین می باشد که بر اساس فاکتورهای رشد خودی، پایه ریزی شده است. پایه اصلی مواد قابل تزریق در این روشها پلاکت است. پلاکت ها اجسام کروی یا بیضوی شکل کوچکی هستند که از قطعه قطعه شدن سیتوپلاسم سلولهای بزرگی به نام مگاکاریوسیت در مغز استخوان حاصل میشوند و بعد از آن به هیچ رده سلولی دیگری تمایز نمی یابند و به لحاظ اینکه فاقد هسته هستند جزء تشکیلات غیر سلولی به حساب می آیند و سلول نامیده نمی شوند.

پلاکت وقتی خارج از خون و در بافت قرار می گیرد، بوسیله مواد شیمیایی متفاوتی فعال می شود و فاکتورهای رشد از خود آزاد می کند که باعث جذب سلولهای بنیادی به محل آسیب می شود. این فاکتورهای رشد باعث تقسیم و تمایز بیشتر سلولهای بنیادی به سمت تولید کراتینوسیتها، فیبروبلاستها و پیش سازهای سلول چربی می شود. نتیجه این عمل ساخت عروق جدید، کلاژن، الاستین و ماتریکس خارج سلولی است. انتقال پلاکت به پوست، موجب ضخامت بیشتر پوست و الاستیته بهتر خواهد شد.

در پزشکی پی آر پی قدمت بیشتری نسبت به پی آر اف دارد و در ابتدا از این روش برای ترمیم بافتهای آسیب دیده پس از جراحی های زیبایی، چشم و قلب همچنین بازسازی سلولهای سوخته و جراحت دیده استفاده می‌شد. با این حال امروزه استفاده از هر دو روش در جوانسازی و پیشگیری از پیری پوست بسیار موثر عمل میکند.

شباهت پی آر پی با پی آر اف

-هر دو محصول نیاز به نمونه خون خود فرد دارند

-برای تهیه پی آر اف و پی آر پی نیاز است نمونه خون در دستگاه سانتریفیوژ قرار گیرد

-در هر دو روش به دلیل تزریق موادی از بدن خود فرد، احتمال ایجاد آلرژی و بیماری های منتقله خونی، مانند هپاتیت و ایدز وجود ندارد

-این دو روش درمانی به سادگی قابل انجام هستند و با کمترین عوارض، بدون اینکه نیاز به استراحت پس از درمان داشته باشند؛ صورت می‌گیرند.

تفاوت های پی آر اف و پی آر پی

اگرچه برخی شباهت های اساسی بین پلاسمای غنی از پلاکت (پی آر پی) و فیبرین غنی از پلاکت (پی آر اف) وجود دارد؛ اما برخی تفاوتها بین این دو ماده باعث می شود؛ فیبرین غنی از پلاکت(پی آر اف) به عنوان یک گزینه درمانی برتر نسبت به پی آر پی مطرح گردد. گذشته از تهیه پی آر اف از نمونه خون بیشتر نسبت به پی آر پی، تفاوتهای دیگر این دو روش عبارتند از :

-سرعت چرخش این دو ماده در زمان تهیه :

پلاسمای غنی از پلاکت با سرعت بیشتری چرخانده می شود؛ که این سرعت در چرخش باعث می شود تمام سلولهای سنگین خون مانند گلبولهای سفید و سلولهای بنیادی، در قسمت انتهایی لوله آزمایش جمع شوند و به پلاکت ها و پلاسمای سبک تر اجازه می دهد در قسمت بالای لوله آزمایش تجمع یابند. سپس پلاکت ها و پلاسما از قسمت فوقانی لوله آزمایش در سرنگ کشیده می‌شوند و به موضع درمان تزریق می‌گردند. در حالی که برای تهیه پی آر اف (PRF) دستگاه با سرعت کمتری برای چرخش تنظیم می‌گردد تا سلولهای خونی بطور کاملا تفکیک شده قرار نگیرند. این شیوه تهیه، اجازه می دهد برخی از گلبول های سفید خون و سلول های بنیادی در لایه پلاکت که برای درمان تهیه می‌شود؛ باقی بمانند. بنابراین، عوامل بهبودی بیشتری در PRF وجود دارد تا آنچه معمولاً در پی آر پی دیده می شود. علاوه بر این سرعت چرخش پایین، باعث آسیب کمتری به سلولهای خونی می شود؛ در نتیجه سلول های بنیادی بیشتری در محصول نهایی پی آر اف در مقایسه با پی آر پی وجود خواهد داشت.

-تفاوت غلظت پلاکت ها در این دو ماده :

تفاوت بارز دیگر بین پلاسمای غنی از پلاکت و فیبرین غنی از پلاکت، غلظت پلاکت در محصول نهایی است. غلظت ایده آل پلاکت در پی آر پی، حدود 5 برابر سطح پلاکتی است که به طور معمول در بدن یافت می شود. در صورتی که فیبرین غنی از پلاکت تقریباً 10 برابر غلظت پلاکت موجود در بدن را دارا می‌باشد؛ و این در حالی است که غلظت بالاتر پلاکت ممکن است در درمان آسیب بافتی موثرتر عمل کند.

-عدم وجود ماده ضد انعقادی در پی آر اف :

آخرین وجه تمایز پلاسمای غنی از پلاکت و فیبرین غنی از پلاکت، عدم وجود ماده ضد انعقادی در فرآیند تهیه محصول است. با پلاسمای غنی از پلاکت، خونی که جمع می شود در لوله های آزمایشگاهی قرار می گیرد که دارای داروی ضد انعقادی به نام اسید سیترات دکستروز (ACD) است و باعث می شود؛ فرآورده خونی خیلی سریع لخته نشود. در حالی که لوله های آزمایش فیبرین غنی از پلاکت هیچ ماده ضد انعقادی درون خود ندارند.