یکی از سوالات متداولی که اغلب افراد مطرح می کنند این است که چند روز بعد از عمل بینی میتوان به مسافرت رفت؟ آیا امکان پرواز بعد از عمل بینی وجود دارد؟ به طور کلی شرایط مسافرت بعد از عمل بینی به عوامل متعددی بستگی دارد و در افراد مختلف یکسان نیست، اما سفر زود هنگام می تواند احتمال بروز عوارض جدی مانند تورم و خونریزی را افزایش دهد. ما در این مقاله قصد داریم به شرایط و مدت زمان لازم برای سفر بعد از عمل بینی بپردازیم، لذا تا انتهای این مقاله همراه ما باشید.

چند روز بعد از عمل بینی میتوان به مسافرت رفت؟

به طور کلی، برای سفر با هر وسیله نقلیه توصیه می شود قبل از اقدام به سفر با جراح خود صحبت کنید. اغلب پزشکان حداقل ۷ تا ۱۴ روز استراحت را به بیماران توصیه می کنند. البته در برخی موارد با معاینه بیمار و عدم عوارض جدی، مسافرت در مسیرهای کوتاه (کمتر از یک ساعت) بعد از ۷۲ ساعت بلامانع است. البته برای سفرهای هوایی این مدت تا یک هفته بعد از عمل میسر خواهد بود.

توجه داشته باشید که سفر بلافاصله بعد از جراحی بینی می تواند خطرات جدی و جبران ناپذیری را ایجاد کند.

سفر هوایی بعد از عمل بینی

ممکن است بیماران از شهرها و حتی کشورهای دیگر برای عمل بینی مراجعه کرده باشند، لذا شرایط و زمان پرواز بعد از عمل بینی اهمیت بسزایی پیدا خواهد کرد. بهتر است بدانید که تعییر فشار هوا در سفر هوایی بعد از جراحی بینی می تواند باعت درد، ناراحتی و حتی افزایش تورم شود. لذا توصیه می شود حداقل یک هفته از سفر با هواپیما بعد از عمل بینی خودداری کنید.

به طور کلی، مسافرت با هواپیما بعد از عمل بینی به شرایط بیمار، عوارض بعد از عمل و صلاحدید پزشک بستگی دارد. در برخی موارد ممکن است با صلاحدید پزشک، امکان سفر برای مسیرهای کوتاه مدت بعد از ۳ یا ۴ روز وجود داشته باشد، اما با این حال حداقل یک هفته خودداری از پرواز بعد از عمل بینی به بیماران توصیه می شود

.

عوارض سفر با هواپیما بعد از عمل بینی

از مهمترین عوارض و خطرات سفر زود هنگام بعد از عمل بینی می توان به خونریزی، افزایش تورم و خطر عفونت اشاره کرد. تغییر فشار هوا در هواپیما می تواند ورم بینی را افزایش داده و منجر به خونریزی شود. از طرفی خشکی هوا در پرواز می تواند علاوه بر مشکلات انسداد بینی باعث افزایش عفونت بعد از عمل شود. به همین علت توصیه می شود که تا کاهش تورم بعد از جراحی و ترمیم زخم ها از سفرهای غیر ضروری اجتناب کنید.

مسافرت با قطار بعد از عمل بینی

شرایط سفر با قطار بعد از عمل بینی همانند سفر هوایی به شرایط بیمار و صلاحدید پزشک بستگی دارد. با این حال توصیه می شود که حداقل ۷ تا ۱۴ روز از مسافرت با قطار، به ویژه مسیرهای طولانی (بیش از ۲ ساعت) خودداری کنید. حرکت های ناگهانی و تکان های شدید قطار می تواند احتمال آسیب به بینی و خطر تورم را افزایش دهد. لذا توصیه می شود که سفر با قطار را به بعد از بهبودی و طی شدن دوره نقاهت موکل کنید.

مسافرت با ماشین بعد از عمل بینی

همان طور که می دانید، رانندگی بعد از عمل هایی که تحت بیهوشی انجام شده است، بین ۴۸ تا ۷۲ ساعت ممنوع است. از طرفی پزشکان توصیه می کنند که حداقل بین ۱ تا ۲ هفته از سفر با ماشین بعد از عمل بینی خودداری شود. اگر چه تغییر فشار هوا در سفرهای زمینی وجود ندارد، اما احتمال آسیب به بینی و تغییر نتیجه عمل بسیار بالا است. البته در موارد ضروری در صورت تایید پزشک امکان سفر زمینی بعد از ۷۲ ساعت در مسیرهای کوتاه وجود دارد. با این حال تا بهبودی کامل و کاهش تورم بعد از عمل بینی از برنامه ریزی برای سفر با ماشین شخصی یا اتوبوس اجتناب کنید.

کاهش عوارض سفر بعد از عمل بینی

بدون شک مسافرت زود هنگام بعد از عمل بینی می تواند عوارض جدی و جبران ناپذیری را ایجاد کند. با این حال چنانچه ناچار به سفر شدید بهتر است نکات زیر را جدی بگیرید:

قبل از سفر با جراح خود مشورت کرده و تنها با تایید پزشک خود برای سفر اقدام کنید.

جهت جلوگیری از عوارض سفر و کاهش خطر خونریزی بینی به هنگام سفر از اسپری بینی کمک بگیرید.

به منظور کاهش انسداد و گرفتگی بینی داروهای تجویز شده توسط پزشک را مصرف کنید.

در طول سفر از بینی خود در برابر ضربه و آسیب محافظت کنید.

شرایط مسافرت بعد از عمل بینی به روند بهبودی بیمار و شدت عوارض بعد از عمل بیمار دارد. به طور کلی، اکثر پزشکان ۷ تا ۱۴ روز بعد از عمل را برای سفر توصیه می کنند. تفاوتی ندارد شما قصد سفر با هواپیما، قطار یا ماشین را دارید، در هر حال بهتر است یک هفته بعد از عمل برای سفر برنامه ریزی کنید. در افرادی که میزان تورم کاهش نیافته و یا احتمال خونریزی بیشتر است، اجازه سفر دو هفته یا حتی بیشتر طول خواهد کشید.

اگر چه سفرهای کوتاه مدت (زیر یک ساعت) با ماشین، ۷۲ ساعت بعد از عمل، بلامانع است، اما سفر با سایر وسایل نقلیه توصیه نمی شود. در پایان توجه داشته باشید که قبل از اقدام به سفر با پزشک خود مشورت کرده و از سفرهای غیر ضروری بعد از عمل بینی خودداری کنید.

یکی از اقداماتی که اکثر افراد بعد از عمل بینی انجام می دهند، استفاده از چسب بینی است. شاید برای شما نیز این سوال مطرح شود که اهمیت چسب زدن بینی بعد از عمل چیست؟ مدت زمان چسب بینی چند ماه است؟ عوارض زیاد چسب زدن بینی چیست؟ نحوه چسب زدن به بینی بعد از عمل چگونه است؟ به منظور آشنایی بیشتر با اهمیت و نحوه صحیح چسب زدن بینی بعد از عمل تا انتهای این مقاله همراه ما باشید.

فواید چسب بینی بعد از عمل

اگرچه چسب بینی به عنوان یک هشدار به اطرافیان شناخته می شود، اما در واقع با دو هدف کاهش تورم بعد از عمل و جلوگیری از آسیب به بینی استفاده می گردد. همان طور که می دانید، تورم بعد از جراحی بینی شایع ترین عارضه بعد از جراحی بینی به شمار می رود که با توجه به نوع بینی متفاوت است. از مهمترین اقداماتی که برای کاهش این تورم انجام می شود، چسب زدن بینی است که می تواند در کاهش ورم بعد از عمل بسیار موثر است. علاوه بر کاهش تورم، چسب بینی بعد از عمل می تواند از آسیب ها و صدمات احتمالی به بینی جلوگیری کند. همچنین، چسب بینی روند بهبودی زخم ها را سریع تر کرده و احتمال تشکیل بافت زخم در بینی را تا حد زیادی کاهش می دهد.

نحوه برداشتن چسب بینی

معمولا نحوه چسب زدن و برداشتن چسب بینی توسط جراح آموزش داده خواهد شد. با این حال دو روش برای برداشتن چسب استفاده می شود که به شرح زیر است:

برای باز کردن چسبها ابتدا زیر دوش آب ولرم چند دقیقه به آب اجازه دهید بر روی چسب ها جاری شود. سپس بر روی چسبها کف صابون زده و آنها را دانه دانه از سمت پایین به بالا به آرامی بردارید. توجه داشته باشید که برداشتن چسبها از سمت بالا به پایین ممنوع است. وقتی تمام چسبها برداشته شد، بینی را با ملایمت با کف صابون شسته و خشک کرده و مطابق توضیحات زیر چسب بزنید.

استفاده از مواد حلال چسب نیز روش دیگری برای برداشتن چسب بینی به شمار می رود. پس از حل شدن چسب می توانید قطعات باقی مانده را به آرامی بردارید.

مراحل چسب زدن بینی بعد از عمل به شرح زیر است:

ابتدا یک قطعه چسب را به طول تقریبی چهار سانتیمتر بریده و آنرا در بالای نوک بینی بچسبانید. این چسب را با فشار بیشتری بچسبانید. توجه داشته باشید که نوک بینی هرگز توسط چسب پوشانده نمیشود.

چسب دوم را اندکی کوتاهتر بریده و طوری در بالای چسب اول بچسبانید که حدودا یک سوم چسب اول را بپوشاند.

چسب سوم را اندکی کوتاهتر بریده و طوری در بالای چسب دوم بچسبانید که تفریبا یک سوم چسب دوم را بپوشاند.

چسب چهارم را اندکی کوتاهتر (حدود سه و نیم سانت) بریده و آنرا بر روی بالاترین ناحیه بینی قرار دهید بطوریکه مقداری از چسب سوم را بپوشاند. بالاترین نقطه این چسب در محاذات خطی قرار میگیرد که گوشه های داخلی دو چشم را به هم وصل می نماید؛ اینکه این چسب چقدر از چسب سوم را میپوشاند اهمیتی ندارد.

تکه ای از چسب را به طول ۷ سانتیمتر بریده و آنرا اندکی باریک کنید. این چسب را طوری در زیر نوک بینی بچسبانید که سوراخهای بینی را نپوشاند (چسب باید با لبه سوراخهای بینی یکی دو میلیمتر فاصله داشته باشد). سپس زبانه های چسب را به سمت بالا و عقب بکشید بطوریکه این زبانه ها از هم باز شده و از روبرو حالتی شبیه به عدد “۷” پیدا کنند. البته توجه داشته باشید که زبانه های چسب موازی با هم قرار نمی گیرند.

در نهایت یک تکه از چسب را درست به اندازه چسب اول (۴ سانت) بریده و آنرا دقیقا روی چسب اول قرار دهید.

معمولا نحوه چسب زدن و برداشتن چسب بینی توسط جراح آموزش داده خواهد شد. با این حال دو روش برای برداشتن چسب استفاده می شود که به شرح زیر است:

برای برداشتن چسب بینی می توانید به حمام رفته و در اثر بخار آب حمام، چسب ها شل شده و به آرامی با موچین یا پنس آن را بردارید.

استفاده از مواد حلال چسب نیز روش دیگری برای برداشتن چسب بینی به شمار می رود. پس از حل شدن چسب می توانید قطعات باقی مانده را به آرامی بردارید.

دفعات تعویض چسب بینی

به طورکلی، تا دو هفته ابتدایی، چسب بینی توسط جراح تعویض خواهد شد. پس دو هفته، جراح نحوه چسب زدن بینی را به فرد آموزش می دهد تا در صورت نیاز آن را انجام دهد. در مجموع نوع پوست و محیطی که بیمار قرار دارد بر تعداد دفعات تعویض چسب بینی، بستگی دارد. به عنوان مثال اگر پوست خشکی دارد، می توانید هر ۳ روز یک بار آن را تعویض کنید. در حالی که در پوست های چرب تعویض چسب باید هر روز انجام شود. توجه داشته باشید به هنگام تعویض چسب بینی از هرگونه فشار خودداری کرده و قبل از چسب زدن سطح بینی را تمیز و خشک کنید.

مدت زمان چسب زدن بینی بعد از عمل

به طور کلی، بینی یک هفته بعد از جراحی و برداشتن اسپیلنت (گچ بینی)، بین ۱ تا ۳ ماه از چسب بینی بعد از عمل استفاده می شود. با این حال، با توجه به تشخیص پزشک و نوع بینی بیمار، مدت زمان توصیه شده برای چسب بینی در افراد مختلف، متفاوت خواهد بود.

مدت زمان چسب بینی گوشتی

از آنجایی که میزان تغییرات در عمل بینی گوشتی بیشتر است، احتمال ورم بیشتر خواهد بود. بسیاری از افراد بر این باورند که مدت زمان چسب زدن بینی های گوشتی بیشتر از استخوانی است، اما برخی از پزشکان تفاوتی در مدت زمان چسب زدن انواع بینی ها در نظر نمی گیرند. در واقع مدت زمان زدن چسب و برداشتن آن تنها به صلاحدید و تشخیص پزشک بستگی دارد، لذا از برداشتن چسب بینی بدون مشورت پزشک خودداری کنید.

عوارض اشتباه چسب زدن به بینی

شاید برخی از اطرافیان شما را تشویق به زدن چسب بینی سفت و محکم می کنند تا تورم ناشی از عمل سریع تر بخوابد. یا برخی افراد از ظاهر نوک بینی خود راضی نیستند و چسب بینی را در نوک بینی بسیار بالا می شکند، اما بهتر است بدانید که اشتباه چسب زدن می تواند به بینی آسیب وارد کند. به همین علت توصیه می شود که نحوه چسب زدن بینی بعد از عمل را به خوبی از پزشک یاد گرفته و چسب را با فشار ملایم روی بینی بچسبانید.

لازم به ذکر است بسیاری از افراد باتوجه به توصیه جراح بینی خود از برداشتن چسب بینی امتناع کرده و آن را برای مدت طولانی روی بینی نگه می دارند. . اما بهتر است بدانید که استفاده طولانی مدت از چسب بینی نه تنها مفید است، بلکه باعث حساسیت و واکنش های پوستی می شود. توجه داشته باشید که چسب بینی برای مدت زمان طولانی هیچ تاثیری بر فرم نهایی آن نخواهد داشت.

اگرچه انتخاب بهترین جراح بینی از موثرترین فاکتورها در نتیجه عمل بینی است، اما مراقبت های بعد از عمل نیز به همان اندازه حائز اهمیت هستند. یکی از اقداماتی که جهت کاهش تورم و جلوگیری از آسیب به بینی انجام می شود، زدن چسب بینی است. اگرچه نحوه زدن چسب بینی بعد از عمل دشوار نیست، اما رعایت فشار یکنواخت به هنگام چسب زدن از مهمترین نکات آن محسوب می شود. در نهایت توصیه می شود شیوه صحیح چسب بینی را از جراح خود آموزش دیده و از از استفاده طولانی مدت چسب روی بینی اجتناب کنید.

پی آر پی و پی آر اف چه شباهت ها و تفاوت هایی با هم دارند؟

کاربرد روشهایی مانند پی آر پی (پلاسمای غنی از پلاکت) و پی آر اف (فیبرین غنی از پلاکت) در جوانسازی پوست یک استراتژی درمانی نوین می باشد که بر اساس فاکتورهای رشد خودی، پایه ریزی شده است. پایه اصلی مواد قابل تزریق در این روشها پلاکت است. پلاکت ها اجسام کروی یا بیضوی شکل کوچکی هستند که از قطعه قطعه شدن سیتوپلاسم سلولهای بزرگی به نام مگاکاریوسیت در مغز استخوان حاصل میشوند و بعد از آن به هیچ رده سلولی دیگری تمایز نمی یابند و به لحاظ اینکه فاقد هسته هستند جزء تشکیلات غیر سلولی به حساب می آیند و سلول نامیده نمی شوند.

پلاکت وقتی خارج از خون و در بافت قرار می گیرد، بوسیله مواد شیمیایی متفاوتی فعال می شود و فاکتورهای رشد از خود آزاد می کند که باعث جذب سلولهای بنیادی به محل آسیب می شود. این فاکتورهای رشد باعث تقسیم و تمایز بیشتر سلولهای بنیادی به سمت تولید کراتینوسیتها، فیبروبلاستها و پیش سازهای سلول چربی می شود. نتیجه این عمل ساخت عروق جدید، کلاژن، الاستین و ماتریکس خارج سلولی است. انتقال پلاکت به پوست، موجب ضخامت بیشتر پوست و الاستیته بهتر خواهد شد.

در پزشکی پی آر پی قدمت بیشتری نسبت به پی آر اف دارد و در ابتدا از این روش برای ترمیم بافتهای آسیب دیده پس از جراحی های زیبایی، چشم و قلب همچنین بازسازی سلولهای سوخته و جراحت دیده استفاده می‌شد. با این حال امروزه استفاده از هر دو روش در جوانسازی و پیشگیری از پیری پوست بسیار موثر عمل میکند.

شباهت پی آر پی با پی آر اف

-هر دو محصول نیاز به نمونه خون خود فرد دارند

-برای تهیه پی آر اف و پی آر پی نیاز است نمونه خون در دستگاه سانتریفیوژ قرار گیرد

-در هر دو روش به دلیل تزریق موادی از بدن خود فرد، احتمال ایجاد آلرژی و بیماری های منتقله خونی، مانند هپاتیت و ایدز وجود ندارد

-این دو روش درمانی به سادگی قابل انجام هستند و با کمترین عوارض، بدون اینکه نیاز به استراحت پس از درمان داشته باشند؛ صورت می‌گیرند.

تفاوت های پی آر اف و پی آر پی

اگرچه برخی شباهت های اساسی بین پلاسمای غنی از پلاکت (پی آر پی) و فیبرین غنی از پلاکت (پی آر اف) وجود دارد؛ اما برخی تفاوتها بین این دو ماده باعث می شود؛ فیبرین غنی از پلاکت(پی آر اف) به عنوان یک گزینه درمانی برتر نسبت به پی آر پی مطرح گردد. گذشته از تهیه پی آر اف از نمونه خون بیشتر نسبت به پی آر پی، تفاوتهای دیگر این دو روش عبارتند از :

-سرعت چرخش این دو ماده در زمان تهیه :

پلاسمای غنی از پلاکت با سرعت بیشتری چرخانده می شود؛ که این سرعت در چرخش باعث می شود تمام سلولهای سنگین خون مانند گلبولهای سفید و سلولهای بنیادی، در قسمت انتهایی لوله آزمایش جمع شوند و به پلاکت ها و پلاسمای سبک تر اجازه می دهد در قسمت بالای لوله آزمایش تجمع یابند. سپس پلاکت ها و پلاسما از قسمت فوقانی لوله آزمایش در سرنگ کشیده می‌شوند و به موضع درمان تزریق می‌گردند. در حالی که برای تهیه پی آر اف (PRF) دستگاه با سرعت کمتری برای چرخش تنظیم می‌گردد تا سلولهای خونی بطور کاملا تفکیک شده قرار نگیرند. این شیوه تهیه، اجازه می دهد برخی از گلبول های سفید خون و سلول های بنیادی در لایه پلاکت که برای درمان تهیه می‌شود؛ باقی بمانند. بنابراین، عوامل بهبودی بیشتری در PRF وجود دارد تا آنچه معمولاً در پی آر پی دیده می شود. علاوه بر این سرعت چرخش پایین، باعث آسیب کمتری به سلولهای خونی می شود؛ در نتیجه سلول های بنیادی بیشتری در محصول نهایی پی آر اف در مقایسه با پی آر پی وجود خواهد داشت.

-تفاوت غلظت پلاکت ها در این دو ماده :

تفاوت بارز دیگر بین پلاسمای غنی از پلاکت و فیبرین غنی از پلاکت، غلظت پلاکت در محصول نهایی است. غلظت ایده آل پلاکت در پی آر پی، حدود 5 برابر سطح پلاکتی است که به طور معمول در بدن یافت می شود. در صورتی که فیبرین غنی از پلاکت تقریباً 10 برابر غلظت پلاکت موجود در بدن را دارا می‌باشد؛ و این در حالی است که غلظت بالاتر پلاکت ممکن است در درمان آسیب بافتی موثرتر عمل کند.

-عدم وجود ماده ضد انعقادی در پی آر اف :

آخرین وجه تمایز پلاسمای غنی از پلاکت و فیبرین غنی از پلاکت، عدم وجود ماده ضد انعقادی در فرآیند تهیه محصول است. با پلاسمای غنی از پلاکت، خونی که جمع می شود در لوله های آزمایشگاهی قرار می گیرد که دارای داروی ضد انعقادی به نام اسید سیترات دکستروز (ACD) است و باعث می شود؛ فرآورده خونی خیلی سریع لخته نشود. در حالی که لوله های آزمایش فیبرین غنی از پلاکت هیچ ماده ضد انعقادی درون خود ندارند.